نوتزلند؛ سرزمین یادداشت‏های گنگ

2010-08-27T01:40:00.000+04:30

برای هر کس گم باشم؛ برای تو پیدا‏ام. پیدای پنهان تویی. پنهان پیدا من.

ترس تکرار

2010-08-06T22:25:00.001+04:30

از تکرار می‏ترسم. و این نه یک ژست روشنفکرانه است و نه یک حرف سرسری. سنگی است که بار‏ها سرم به آن خورده. نگاه کنی جایش را می‏بینی. راستش را بخواهی وقتی می‏خواهم تکرار نشوم به از نو زاده شدن فکر می‏کنم. به نظرت این‏که از نو زاده بشوم خودش تکرار نیست؟!

خدایم بوسیدم...

2010-07-04T13:22:00.001+04:30

یادته گفتم حساب خدا جداست؟ می‏دونی چقدر تحویلم گرفت؟ خدا بغلم كرد. بوسید و لبخند زد. چه هدیه‏‏ای بهتر از اين سراغ داری؟ هان؟!

تلاش، خواستن، نیاز

2009-09-18T22:07:00.007+04:30

نه! تلاش خشک خالی هم نمی‏شود. یعنی تا خواستنی در کار نباشد تلاشی نیست. یا حتی اگر باشد نا کارآمد است. از طرفی خواستنی نیست اگر نیازی نباشد.

پی‏نوشت:

_ با خودم درگیر شده‏ام. شده‏ام مثل کسی که با خودش کشتی می‏گیرد و پشت خودش را به خاک می‏مالد. نمی‏دانم حالم خوب است یا نه. اگر خوب است چدر خوب و اگر بد است چقدر بد؟ اصلاً اینکه بدانی مشکلت چیست نصف بیشتر راه را رفته‏ای.

_ پثط ربتدار

دفاع برتر

2009-09-10T12:44:00.004+04:30

اشتباه شد. حالا فکر می‏کنم اعتراف به تنهایی مثل خودکشی است. یعنی اگر اعتراف کنی اما در نهایت بیکار بنشینی، خود را از صحنه‏ی روزگار محو کرده‏ای. به نظرم همچنان که تلاش اولین دفاع است، می‏تواند آخرین دفاع هم باشد. اشتباه نکنم اسم این دفاع را گذاشته‏اند «پدافند غیر‏عامل».

بی عنوان، چنان‏که بی‏دفاع

2009-09-01T01:37:00.000+04:30

و اعتراف آخرین دفاع است. به جای تمام دفاع‏هایی که نکردی، نداری!

خروس چاق مشدی

2009-08-23T00:31:00.009+04:30

مثل همیشه رمضون که اومد شعبون هم پیداش شد. چشمای شعبون جایی رو نمی‏دید و اهل ده «شعبون کوره» صداش می‏کردن. اون سال تو برو بیا‏ و مهمونی‏های افطار به شعبون کوره خبر داده بودن که مشدی یک خروس چاق و چله داره. خروسی که کسی لنگه‏اش رو نداره. و کلی ازخروس مشدی تعریف کرده بودن.

یک روز وقتی شعبون کوره با مشدی رو به رو شده بود، طاقت نیاورده بود و از حال و احوال خروس مشدی پرسیده بود. پرسیده بود واقعاً همین قدر چاقه که بقیه می‏گن؟ مشدی هم گفته بود: بقیه راست می‏گن. خروس من چاقه. اما خیالت تخت؛ اون رو با ده‏تا شعبون کوره مثل تو عوض نمی‏کنم.

زندگی و خرج‏هایش

2009-08-17T19:23:00.003+04:30

زندگی خرج‏هایی دارد که نمی‏توان از جیب پرداخت. باید از جان بپردازی. و مبلغ آن درد است. اتفاقاً نقد و یکجا و یکدفعه هم نمی‏توان پرداخت کرد. از دم قسط حساب می‏کنند.

وقتی روباه مظلوم می‏شود...

2009-08-16T00:31:00.005+04:30

و روباه گفت: هنوز نکشته تو پوستم کاه پر می‏کنی؟ بابا تو دیگه کی هستی؟!

کوچک‏ترین مدرسه‏ی ایران و باقی قضایا

2009-07-25T22:50:00.005+04:30

همین چند دقیقه پیش نجف‏زاده یک بار دیگه بعد از دو-سه سال رفته بود سراغ کوچیکترین مدرسه‏ی ایران. سوژه به قدر کافی دراماتیک هست. اما خوب نجف‏زاده با ادبیات و تدوین خاص خودش مخاطب رو مجاب می‏کنه که با دقت بیشتری گزارش رو دنبال کنه. جوری که یک لحظه دلم خواست جای اون سرباز معلم متعهد بودم. می دونی؟ به نظر من کوچیک‏ترین مدرسه ایران بودن تنها بخشی از ماجراست. فکر می‏کنم اگر تلاش‏های معلم و البته بچه‏ها نبود شاید الان کسی رغبت نمی‏کرد صرفاً از یک مدرسه‏ی کوچیک و دور افتاده حرف بزنه.

بگذریم. اومده بودم بگم قراره با «خرمگس» به زندگی نزدیک‏تر بشم. شاید یک روز دلم خواست و چیزی راجع به این کتاب نوشتم.

هنوز و همچنان...

2009-07-22T19:00:00.000+04:30

هنوز و همچنان دستم به کیبرد نمی‏رود. به زندگی هم!

باز هم از سر نو*

2009-07-15T13:00:00.008+04:30

وقتی تصمیم گرفتم وبلاگ قبلی رو تعطیل کنم به خودم گفتم نمی‏شه که ننوشت. به اين نتیجه رسیدم که فوقش می‏رم يک وبلاگ دیگه راه میندازم و اونجا خط خطی می‏کنم. اما نشد. نتونستم راحت با این موضوع کنار بیام. حرفای وبلاگیم رو راحت‏تر از همیشه قورت دادم. حس می‏کردم يکی دستش رو گذاشته رو دهنم و تهدید می‏کنه که حرف نزنم. البته با این/اون شرایط مگه حرفی هم باقی می‏مونه. اصلاً مگه ما حق حرف زدن هم داریم؟

حالا هنوز باورم نمی‏شه اینجا دارم از نو شروع می‏کنم.

* عنوان برگرفته از نام این وبلاگ است.

الهی به امید تو!

2009-07-14T00:37:00.003+04:30

به نامش، به یادش، برای سومین بار شروع می‏کنم.